dh lame aku x update blog ni...
mase ade..tp xtaw laa knp bz gile sejak akhir2 ni... (bz ke? hahaha)
mcm2 nk kn fikir...
pasal persiapan perkahwinan..pasal keje..pasal mcm2... haih...
nm je kwn thn dpn (2011)..tp kalo ikut bln x lame lg je...
ms ni laa terasa x ckp kaki n tgn...
itu nk buat..ini nk buat...haih...
dlm masa yg same.. ms ni laa bahu n tgn aku wat hal..
urat bengkak bengkik (kate tukang urut tuh) hahaha...
mase die ngurut tu aku terasa nk putus nafas.. gile sakit wooo....
adehh.... haih...
nasib baik encik tunang ade di kala masa2 kecederaan...
kasi semangat n kata2 peransang... huhuhu...
terima kasih sayang ku....
Tak pernah aku bayang atau mimpi akan secepat ini kami akan berpisah. Semua yang berlaku sekelip mata. Hingga kini, aku masih terasa rasa abah masih di sisi.. Masih terngiang-ngiang suara dia. Terbau-bau haruman dia. Kau bayangkan, tadi elok kau bercakap dengan dia. Sihat orang tua.. Lenguh-lenguh sendi. Keletihan. Tiba-tiba kau hanya merenung jasad yang kaku. Allah.. Allah..Allah.. aku tak percaya. Tak mungkin... Tapi air mata ni mengalir bagai tak mahu berhenti. Hati ni remuk. Petang 14hb Mac 2021, aku balik dari Sentul, nak hantar buah Sukun, kiriman mama Som. Abah mesti suka. Aku cakap dengan papa Zuwan, pa singgah rumah mak terus. Elok sampai, azan Maghrib. Terus siap-siap solat jemaah dengan abah dan papa Zuwan. Macam biasa, Abah imamkan. Mak dah siap solat. Jaga budak-budak ni kejap. Selesai Maghrib aku siap nak balik. Esok budak-budak sekolah. Abah lama berteleku di sejadah. tak memandang ke belakang. Aku kemas-kemas barang, abah panggil. Katanya dia semput. Ma...
Comments
Post a Comment